Bu Daha İlk Perde: Alize Edizyürek

Eğitiminiz ve tiyatro yolculuğunuzdan biraz bahsedebilir misiniz?

Tiyatroya olan ilgim aslında çok küçük yaşlarda, ilkokulda izlediğim bir tiyatro oyunuyla başladı. O gün oyuncuları izlerken ben de sahnede olmayı çok istediğimi hatırlıyorum. Sanırım tiyatroyla kurduğum bağın ilk adımıydı. Bu ilgi zamanla daha bilinçli bir tercihe dönüştü. Önce yetenek sınavlarına girerek güzel sanatlar lisesini kazandım ve tiyatro eğitimi aldım. Ardından da Kadir Has Üniversitesi Tiyatro bölümünden mezun oldum.

Şu sıralar sahnede olmak hayatınızın nasıl bir parçası? Bugün hangi oyunda, nasıl bir rolle seyirci karşısına çıkıyorsunuz?

Sahnede olmak hayatımın en özel ve beni en çok motive eden parçalarından biri. Şu anda Afife oyununda dansçı olarak, Satıcının Ölümü oyununda ise Letta karakteriyle seyirci karşısına çıkıyorum. Her iki projeye de açılan seçmelere katılarak dahil oldum. Bunların yanı sıra, 8. İstanbul Fringe Festivali kapsamında Poem X Burn şiir kitabından yola çıkarak geliştirdiğimiz aynı isimli, Barın Han’a özgü bir performansımız da var. Proje, diğer işlerimden farklı bir disiplin ve anlatım biçimi barındırdığı için beni ayrıca heyecanlandırıyor.

Kariyerinizin henüz başındayken dikkat çeken yapımlarda yer almak nasıl bir duygu?

Hem çok heyecan verici hem de zaman zaman stresli bir deneyim. Çünkü içinde bulunduğum her işin hakkını vermek ve elimden gelenin en iyisini yapmak istiyorum. Bu bazen üzerimde baskı oluşturmama da neden olabiliyor. Ancak tüm hazırlık sürecinin ardından işin seyirciyle buluşması ve sahnede karşılığını görmek, yaşadığım heyecanı büyük bir keyfe dönüştürüyor.

Ekose desenli yün bluz AYA MUSE - BEYMEN, Yün bermuda pantolon TWIST, Desenli topuklu çizme A PIECE OF WORK

Hayatınızda ne yaşarsanız yaşayın, sahneye çıktığınızda başka birinin hikayesini anlatmak zorundasınız. Kendi duygularınızla sahnedeki karakterin duyguları arasında denge kurmakta zorlandığınız oluyor mu?

Bir karaktere hazırlanırken belirli bir duygunun peşinden koşmak yerine, karakterin içinde bulunduğu gerçekliğe ve o andaki ihtiyaçlarına odaklanıyorum. Karaktere yaklaşabilmek için öncelikle kendi duygularımı ve ruh halimi mümkün olabildiğince nötrlemeye çalışıyorum. Bu nedenle oyun öncesinde kendime mutlaka bir hazırlık süreci yaratıyorum. Günlük hayatın içinden sıyrılıp oyunun dünyasına girebilmek ve kendimi o dünyanın koşullarına hazırlamak benim için çok önemli.

Oyunda bir repliği unuttuğunuzda ya da sahnede beklenmedik bir aksilik yaşandığında, o ânı kurtarmak için nasıl hareket ediyorsunuz? Bir anınız var mı?

Sahnede her an her şey olabilir. Her temsilde, seyircinin ve o anın canlılığıyla oyunun dünyasını yeniden yaratıyoruz. Bence tiyatroyu bu kadar özel kılan şey de tam olarak bu: Aynı zamanı paylaşıyor, o ânı birlikte yaşıyoruz. Aksilikleri daha çok seviyorum; yaşananları bana daha gerçek hissettiriyor. Her ne yaşanırsa yaşansın devam ediyorum. Unutamadığım anılardan biri Aşık Shakespeare oyunundan. Oyunda büyük kasaları kullanarak sahne mekanlarını biz oluşturuyorduk. Bir sahnede, düşman olduğumuz tiyatronun sahibi barış ilan etmek için yanımıza geliyordu. Oyuncu arkadaşım tam kasanın üzerine çıkacağı sırada, bunu unutup kasayı çektim ve arkadaşım yere düştü! Üstelik oldukça kalabalık bir sahneydi. Hepimiz ne olduğunu gördük ve kahkahalara boğulduk. Oyuna devam etmeye çalışırken gülmemek neredeyse imkansızdı.

Bir oyundan aklınızda kalan en etkileyici replik hangisi?

Şu an yer aldığım Satıcının Ölümü oyunundan: “Orman karanlıktır ama elmaslarla doludur.”

Tül bluz SESHY STUDIO, Dantel detaylı atlet ACADEMIA - BEYMEN, Yün etek DICE KAYEK, Tüylü puf LUNA BELLA INC. - NISH SOLUTIONS

Usta oyuncularla aynı sahneyi paylaşmak nasıl bir deneyim? Onlardan gözlemleyerek öğrendiğiniz, belki doğrudan konuşulmasa da size geçen bir şey oldu mu?

Bu konuda kendimi gerçekten çok şanslı hissediyorum. Hayranlıkla izlediğim ve örnek aldığım oyuncularla aynı sahneyi paylaşma fırsatı buluyorum. Tilbe Saran, Zerrin Tekindor, Demet Evgar, Halit Ergenç, Fatih Artman, Nezaket Erden ve daha pek çok kıymetli isimle çalışma şansı yakaladım. Beni en çok etkileyen şey, yıllardır bu mesleğin içinde olmalarına rağmen işlerini hâlâ aynı tutkuyla, heyecanla ve sevgiyle yapmaları. Bu heyecanın yıllar içinde hiç kaybolmadığını görmek benim için hem çok ilham verici hem de öğretici.

Mesleğin başında hata yapmaya, risk almaya ve kendinizi bulmaya ne kadar alan tanıyorsunuz?

Son zamanlarda risk almanın, hata yapmanın ve konfor alanından çıkmanın ne kadar önemli olduğunu daha iyi fark ediyorum. Sanırım hepimiz bir şekilde hata yapmamamız gerektiğini düşünerek büyüyoruz. Oysa hata yapmadan nasıl ilerleyebiliriz ki? Bence insanın kendini tanımasının, sınırlarını keşfetmesinin ve gelişmesinin yolu biraz da buradan geçiyor. Bazen dönüp geçmişe baktığımda “Keşke daha önce de bu kadar cesur olabilseydim” diyorum.

Bugünün tiyatro seyircisini nasıl tanımlarsınız? Seyircinin oyunlardan beklentilerinin değiştiğini düşünüyor musunuz?

Hem tiyatrolar hem de seyirci elbette çağın ruhuna ayak uyduruyor. Bugün bir oyunun nerede sahnelendiği, hangi tiyatro tarafından yapıldığı, oyuncu kadrosunda kimlerin yer aldığı gibi pek çok unsur seyircinin beklentisini şekillendiriyor. Dolayısıyla seyircinin bir oyuna yalnızca sahnede gördükleriyle değil, o oyun hakkında önceden edindiği bilgiler ve oluşturduğu beklentilerle de geldiğini düşünüyorum.

Mesleğinize dair aldığınız en iyi tavsiye nedir?

Suya atlayın, korkmayın.

İleride canlandırmayı hayal ettiğiniz, sizi oyuncu olarak zorlayacağını düşündüğünüz bir karakter ya da rol var mı?

Kendi karakterimden ve hayata bakış açımdan çok uzak, hatta gerçek hayatta davranışlarını yargılayabileceğim birini canlandırmayı çok isterim. Onun dünyasını anlamaya çalışmak, neden o seçimleri yaptığını keşfetmek ve bütün bu farklılıklara rağmen onunla nasıl bağ kurabileceğimi araştırmak beni çok heyecanlandırır.

Kariyer hedeflerinizi sorsak...

Ben hayatımda hep tiyatro olsun istiyorum. Öncelikle sahnede bir karakterin yolculuğuna daha derinlemesine eşlik edebileceğim bir oyunda yer almayı arzu ediyorum. En büyük dileğim, hayatım boyunca oyunculuk yapmaya devam edebilmek. Elbette sinema ve televizyonda da farklı hikayelerin parçası olmayı, bu alanların hepsini deneyimlemeyi istiyorum.

Kapak: Ekose desenli yün bluz AYA MUSE - BEYMEN

Rojin Botan; Makyaj: Melisa Deniz Arslanboğa; Set Tasarımı: Vesile Türkmen; Yapım Koordinasyon: Sena Kaynakın; Stüdyo Sorumlusu: Mehmed Zahit Hıdır; Fotoğraf Asistanları: Furkan Dağ, Şeyma Kabul; Moda Editörü Asistanları: Ece Eti, Yasemin Koçak, Zozan Çirik; Makyaj Asistanı: Zeynep Kılar