Grafiti İstanbul: İbrahim (Leo Lunatic)

Sizi tanımak isteriz. Sanatla ilk temasınız nasıl oldu, sizi sokak sanatına çeken neydi?

Benim için sanat aslında çok erken başladı. Çizmek, bir şeyler karalamak, karakterler yaratmak hep hayatımdaydı. İstanbul’a geldikten sonra grafitiyle tanıştım ve olay biraz değişti. Duvarın başına geçiyorsun, elinde sprey ve tamamen özgürsün. Kimse sana ne çizeceğini söylemiyor. Galiba beni en çok çeken şey de buydu. O özgürlük hissi devam ediyor.

İstanbul’un sokak sanatı kültüründeki yerini nasıl tarif edersiniz? Sizce İstanbul’u diğer şehirlerden ayıran ne?

İstanbul’un enerjisi çok başka. Bir tarafta tarih, bir tarafta kaos, bir tarafta yeni nesil kültür… Hepsi aynı sokakta karşılaşabiliyor. Bence İstanbul’u özel yapan da bu karmaşa. Şehir zaten kendi başına bir grafiti gibi; katman katman. Her dönem kendi izini bırakıyor.

Şehirde mural denince akla gelen belirli semtler ve bölgeler var. Sizce şehrin hangi noktaları sokak sanatının ruhunu en iyi yansıtıyor?

Esenler, Güngören, Karaköy, Balat, Beyoğlu… Her bölgenin kendi karakteri var. Ama benim için sokak sanatının olayı biraz da beklemediğin yerde karşına çıkması. Bazen en iyi duvar, kimsenin özellikle mural görmek için gitmediği bir yerde oluyor. Sokak biraz sürpriz işi.

 

 

 

 

 

Bu gönderiyi Instagram'da gör

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LEO LUNATIC (@leolunatic)'in paylaştığı bir gönderi

Şehirde gördüğünüz ve başkalarının muhtemelen hiç fark etmediği ama sizi sürekli etkileyen bir detay var mı?

Duvarların üzerindeki eski katmanlar. Sökülmüş afişler, üst üste binmiş boyalar, çatlaklar, eski yazılar… İnsanların çoğunun “eski ve kirli” diye baktığı şeylere ben kompozisyon gibi bakıyorum. İstanbul’da bazı duvarlar zaten kendi başına sanat eseri. Bazen sadece biraz daha dikkatli bakmak gerekiyor.

Tasarımlarınızı hazırlarken nelerden ilham alıyorsunuz? Bugüne kadar yaptığınız işler arasında sizin için özel bir yeri olan çalışma hangisi?

Tek bir kaynağım yok. Sokak, müzik, moda, mimari, insanlar, eski grafikler… Gün içinde gördüğüm her şey bir şekilde kafama giriyor. Sonra zamanı geldiğinde bir yerde karşıma çıkıyor. Panda karakterinin benim için ayrı bir yeri var. Başta sadece bir karakterdi ama zamanla kendi hikayesini oluşturdu. Farklı yerlerde, farklı formlarda çizmek ve onun zaman içinde değiştiğini görmek güzel bir his.

Grafiti bugün markaların projelerinde ve festivallerde de karşımıza çıkıyor. Bu ilginin artmasını nasıl değerlendiriyorsunuz?

Bence güzel bir gelişme. Grafiti artık sadece sokakta değil; moda, tasarım ve markaların dünyasında da kendine ciddi bir alan açtı. Bu da kültürün ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Ama önemli olan işin ruhunu kaybetmemesi. Grafiti sadece bir duvara renk koymak ya da bir logoyu büyütmek değil. Bir kültürü, geçmişi ve kendi dili var. O dili koruyarak farklı dünyalarla buluşması bence çok değerli.

Sokak sanatının en güçlü tarafı sizce nedir? Daha fazla görünür olması sizi seçici ya da daha temkinli yapıyor mu? Tuval üzerine çalışmakla nasıl bir fark var?

Sokak sanatının en güzel tarafı herkesin ulaşabileceği bir yerde olması. Galeriye gitmene gerek yok. Sokaktan geçerken karşına çıkıyor. Bazen hiç beklemediğin bir anda, bir işle karşılaşıyorsun. Daha görünür oldukça tabii daha seçici oluyorsun. Çünkü yaptığın iş artık sadece senin değil, şehrin de bir parçası oluyor. Tuval daha kontrollü bir alan. Sokakta ise duvarın kendisi, hava, ışık, insanlar, hatta zaman bile işin içine giriyor. O yüzden aynı sanatçı yapsa bile iki işin hissi tamamen farklı olabiliyor.

Bir duvarı, binayı ya da boş bir alanı gördüğünüzde neye göre “Burada bir şey olmalı” diyorsunuz?

Biraz içgüdüsel. Önce duvarın kendisine bakıyorum. Dokusu, çevresi, ışığı, insanların oradan nasıl geçtiği… Bazı duvarlar seni direkt çağırıyor. Büyük olması gerekmiyor. Bazen küçücük, eski bir duvar çok daha fazla şey söyleyebiliyor. Eğer duvarın bir enerjisi varsa, zaten ne yapılması gerektiğini bir şekilde anlatıyor.

İstanbul’daki kentsel dönüşümü düşündüğünüzde, sanatçıların gelecekte duvarlarla kurduğu ilişkinin nasıl değişeceğini düşünüyorsunuz?

İstanbul sürekli değişiyor. Bazı duvarlar gidiyor, yenileri geliyor. Şehrin doğası bu zaten. Ama ben sanatçıların duvarlarla kurduğu ilişkinin bitmeyeceğini düşünüyorum. Belki yöntemler değişecek, belki fiziksel ve dijital işler birbirine daha çok yaklaşacak. Ama insanın yaşadığı yere kendi izini bırakma isteği, ilk çağlardan günümüze hatta geleceğe kadar devam edecek. Ben hâlâ sokakta yürürken duvarlara bakıyorum. Bir duvar bana bir şey söylüyorsa, onu çizmek istiyorum. Bence mesele hiç değişmedi.