Kendi Dilini Ararken: Eda Soylu

Şu anda, son serginiz Alt/Üst sonrasında üretiminizin hangi noktasındasınız? Henüz adını koyamadığınız ama sizi yeni işler üretmeye doğru iten bir soru ya da duygu var mı?

Fiziksel ve zihinsel olarak oldukça yoğun geçen iki yılın ardından şu an biraz nefesleniyorum. Bu süreçte Balığın Karnında ve Alt/Üst sergileri gerçekleşti ve beraberinde üzerine eğilmek istediğim pek çok konu ve malzeme birikti. Zamanla bunları önceliklendirip o dünyalara dalmak istiyorum.

Aidiyet kavramı pratiğinizde uzun zamandır size eşlik ediyor. Bugün geriye dönüp baktığınızda “ev” sizin için hâlâ aynı şeyi mi ifade ediyor?

Aidiyet kavramı pratiğimde geniş ve katmanlı bir yer kaplıyor. Yerleştirme sanatı temelli bir pratiğimin olması da bununla ilişkili. İşlerimin bulundukları mekana ait olmalarını, orada bir yer edinebilmelerini önemsiyorum. Evin temsil ettiği anlamlar da yıllar içinde değişti, kişiselleşti. Kendine ait olmak, kendine ev olmak üzerine düşünüyorum. Ev de, aidiyet de zaman içinde yeniden anlam kazanan kavramlar.

Bir sanatçının kendi geçmişine geri dönmesi sizce bir tekrar mı, yoksa aynı meselenin farklı zamanlarda yeniden okunması mı?

Geçmişe dönmeyi, bugünün gözünden işleri ve kendimi yeniden okumak olarak görüyorum. Bu bazen bir malzemeye, bazen bir fikre, bazense bir çizime dönüş olabiliyor. Geçmişte bir işi yaparken beni harekete geçiren şeyi bugün yeniden anlamaya çalışıyorum. Bu yüzden benim için tekrardan ziyade bir arayış, bir hatırlayış.

 

 

 

 

 

Bu gönderiyi Instagram'da gör

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

eda soylu (@soylueda)'in paylaştığı bir gönderi

Üretimin ilk anında, işin nereye gideceğini biliyor olur musunuz, yoksa bunu süreç içinde mi keşfedersiniz?

Bir kavramı ele alırken veya mekana özgü bir iş yaparken önce bir araştırma sürecim oluyor. Bu süreçte karşıma çıkan ipuçlarını takip ediyor, nüanslara odaklanıyorum. İş kendini süreç içinde belli ediyor.

Tamamladığınız bir işe son kez baktığınız anla, onu ilk hayal ettiğiniz an arasında nasıl bir duygu farkı oluyor?

Gözümün önüne gelen bir görüntüyü, özellikle mekana dair bir işse, hayata geçirdiğimde her zaman yakalayamadığım bir tatmin duygusuna kavuşuyorum. Sanki hayalimdeki bir yere ulaşmış, ona dokunabilmişim gibi.

Bir eseri üretirken kendi hayatınızdan bir şeyin işe sızdığını ne zaman fark ediyorsunuz?

Bütün işlerim hayatımın yansımalarını taşıyor; yaptıklarım kadar yapamadıklarım da… Hayatımdan sergilerime sızanların, sergi sonrasında yeniden hayatıma sızışlarını seyrediyorum. Bu, her zaman keyifli bir seyir olmasa da pratiğimin en öğretici anlarından biri oluyor.

Bugün geriye dönüp baktığınızda, sanatçı olarak üretim biçiminizde en çok neyin değiştiğini düşünüyorsunuz?

En çok sabrımın değiştiğini düşünüyorum. Eskiden aklıma geleni önünü arkasını düşünmeden hemen yapardım. Şimdi bazı fikirlerin beklemesine izin verebiliyorum. Malzeme ve tekniklerim de zaman içinde çeşitlendi, paletim zenginleşti.