Karşınızda: Dilara Fındıkoğlu

Fotoğraf: Emre Ünal

Karakterinizi, bedeninizi, stilinizi ve gardırobunuzu dolduran giysileri bir düşünün. Sonra bunlardan bir güvenli alan yaratın kendinize. “Hah şimdi ben gibi oldum” dediğiniz; en iyi hissettiğiniz görünüm nedir, bir kafa yorun.

Soho House İstanbul’da bir Pazar sabahı, Dilara Fındıkoğlu, 2018-19 Sonbahar/Kış koleksiyonundan parçalarla ilk kez Vogue Türkiye için kamera karşısına geçmiş; mavi rugan tulum da giymiş, klasik pinstripe kumaştan korse formuyla daracık belini öne çıkaran ceket de. Sonra “Kendim için tasarladığım kırmızı kadife bir takım var” diyor, “Onunla da bir kare çekelim mi?”

2018 İlkbahar/Yaz koleksiyonunda Şeytan’ı temsil eden (Hayatın İllüzyonu adlı koleksiyonda İnananlar, İsyankarlar, Düşünürler, Politikacılar, Liderler, Asiller ve Tanrı olmak üzere yedi karakter var) 4 no’lu görünümün ceketini kendisine uyarlamış; altına kasıktan yırtmaç açtığı dar bir etek tasarlamış. Görünümü tamamlayan kırmızı sütyeni, siyah jartiyeri ve ipek şeritleri bileklerine dolanan Gianvito Rossi ayakkabılarıyla sahne arkasından çıkıyor ve oh çekiyor: “Güvenli alanıma girdim!” 

Bakıyorum da, Dilara Fındıkoğlu’nun güvenli alanı ne kadar az kadını kapsıyor. Birçoklarının kendini bırakın güvende, özgüven yoksunu hissedeceği, şüphelere gark edeceği bir görünüm –çok mu iddialı, çok mu femme fatale, çok mu ‘bana bakın’ der gibi– Dilara’ya bir anlamda ten gibi geliyor. “Güvenli alan diyerek o kıyafeti giydikten sonraki fiziksel rahatlıktan bahsetmiyorum. Kendim gibi hissettiğim an esas olan. ʻBen gibi görünmek’ benim için derinlikli bir şey. Belki de eskiden kendimi ifade etmekte çok zorlandım, travmatik bir şeydi belki de... Tam olarak hiçbir yerde evimde gibi hissetmiyorum ben çünkü. Klişe gelebilir duyduğunda ama, benim evim kendi yarattığım dünya. Bu yüzden kendi kıyafetlerimi giydiğimde o dünyanın içindeymişim gibi geliyor. Markama baktığınızda da yarattığım evrenin, tasarımlarımın benimle direkt bağlantısı olduğunu görürsünüz. Başkalarına bakınca kayboluyorum ben, kendime bakınca net görüyorum.”

Fotoğraf: Emre Ünal

Onunla konuştuğum saatler sonrasında, yıldızı her geçen gün yükselen 28 yaşında bir moda tasarımcısı olarak en büyük başarılarından birinin özgünlüğüyle uluslararası moda otoritelerinden pekiyi almak; Another Man’e kapak olmak; Madonna’yı, Rihanna’yı giydirmenin ötesinde, kendine baktığında gördüklerini “netlemek” olduğunu düşünüyorum. Ve önce ailesine, sonra tasarım dünyasına yeni bir dünyanın kapılarını açmak. Başkaldırarak.

“İnsanların özgünlüğünü konuştuğu tasarımlar yapmam garip aslında. Çünkü genel olarak etrafımda çok orijinal şeyler görerek büyümedim. Dört kardeşin en küçüğüyüm. Annem ev hanımı, babam işadamı. Hem onlar hem kardeşlerimle aramdaki yaş farkı hayli büyük. Kendilerine has insanlardır ama geleneklere bağlıdırlar. Ben evin uç insanı, isyankarıydım. Ortaokul-lisede başladı kimseyi takmayan tavrım. Emo da oldum, metal de, rock da, gotik de. Dinlediğim müziğin, görünümlerime etkisi büyük oldu. Fakat küçük yaşlardan beri asıl kafamı kurcalayan herkesin neden birbirine benzediğiydi... Ergenken giydiklerimle insanları şok etmek hoşuma gidiyordu örneğin... Ailem ʻkızım böyle sokağa çıkılır mı’ diyordu. Üstlerine gidiyordum. Kabuklarından çıksınlar, artık öyle düşünmesinler istiyordum. Böyle şeylerin normal olduğunu kabul ettirmeye çalışıyordum. Normal nedir, ne değildir, bilmeden...”

İnadına yapmamış Dilara. Dilediği gibi görünebilme hakkını savunmuş sadece. İlk dövmesini yaptırdığında, dudaklarını kıpkırmızı boyadığında, gotik giyinmenin karşılığı satanist olduğunda... Örneğin anneni üzünce üzülmüyor muydun, diye sorunca, oturduğu yerden bir diğer yana dönüyor, “Keşke annelerin en büyük derdi kızının ne giydiği olsa” diyor. “Yani bir giysi bir insanı ne kadar üzebilir ki. Sağlıklıyım, akıllıyım...”

Fotoğraf: Emre Ünal

İki yaşından bu yana önce evin duvarlarına, sonra telefon fihristlerine çizim yapmış Dilara. Kadın figürleriyle başlamış. Topuklarını yeterli bulmayıp tabanlarına sonsuz küpler eklediği ayakkabılı kadın figürleriyle evrilmiş primitif çizimleri... Spiritüel konulara, epik fantastik romanlara merak sarmış; büyüdükçe kendi dünyasına dalmış. İstanbul’da İtalyan Lisesi’nden mezun olduktan sonra “Londra’da moda tasarımı okumak istiyorum” diye babasının karşısına çıkınca “İTÜ’ye git” yanıtını almış. “‘Beni Londra’ya göndermezseniz evden kaçarım dedim babama. ‘Ben dünya çapında biri olmak istiyorum’”.