Gülmek Bize Yakışıyor: Tuba Ulu

Zamanlama, seyircinin beklentisini tersyüz edebilecek özgün bir perspektif, gözlem yeteneği, kıvrak bir zeka… İyi bir komedyende bulunması gereken niteliklerin listesi uzar gider. Sahneyi kahkahanın ışığıyla dolduran dört stand-up komedyeniyle bir araya gelip, güldürme sanatının inceliklerini konuştuk.

İlk kez komik olduğunuzu fark ettiğiniz ânı hatırlıyor musunuz? Ne zaman “Ben bu işi yapmalıyım” dediniz?

Her şey ilkokulda başladı. Bir tiyatro salonumuz vardı; mezuniyet için burada bir gösteri yapmalıyız dedim. Arkadaşları örgütledim, oyunu yazdım, herkese rolleri dağıttım. Çoğunlukla oyunculara doğaçlama imkanı veren bir komedi oyunuydu. Benim oynadığım sahnelerde herkesin çok güldüğünü fark edince “Hah!” dedim.

Mizahınızın odağında neler var? 

Ben kişisel bir şeyden bahsetsem bile sonu toplumsal bir çıkarıma bağlanıyor. Şakalarımda özelden genele bir geçiş var ve bunu seviyorum.

Bir odanın enerjisini birkaç dakika içinde okumak zorundasınız. Seyirciyi anlamak için ilk neye bakarsınız?

Gözlerinden anlamaya başladım artık.

Sahneye ilk çıktığınız günlerde “Ya güldüremezsem” korkusunu nasıl yendiniz? Ya da şöyle soralım: Bugün bu korkuyu yendiniz mi? 

O korku hâlâ var, hep var olacak bende sanırım. Ama şunu söyleyebilirim: “Ya güldüremezsem?” sorusunu en yoğun hissettiğim zamanlar en çok güldürdüğüm zamanlar oldu. Sanırım bir nevi yakıt oluyor.

Sizi hiç tanımayan birine kendinizi nasıl anlatırsınız?

Şeffaflığı ve netliği seviyorum. Çocukluğumdan beri duygularımı hiç gizleyemedim; sevdiğim de sevmediğim de bir şekilde anlaşılır. Politik olmayı hiç beceremedim. Reklamcıyken bu bazı durumlarda sıkıntı oluyordu ama komedyenlikte müthiş işime yarıyor.

Stand-up şovunuzu izlemek için üç sebep?

Terapi çok pahalı! Fikir birliği, duygudaşlık hissini yaşamak ve gülmek için… İzlenirim yani.

Komik biri olarak ünlenmenin en zorlayıcı yanı ne sizce?

Her yerde komik olmanı beklemeleri… Birisi, “Düşün, evde de sürekli böyle güldürmeye çalışıyor” diye yorum yazmış mesela. Ben de dedim ki, “Merak etme, eve iş götürmüyorum.”

Bugüne kadar sahnede ya da sosyal medyada aldığınız en kötü yorum?

“Komik değil, kendi de biliyor komik olmadığını!” Arkadaş o kadar emin ki kendinden, ben de hâlâ sorguluyorum: Acaba değilim de ben mi bilmiyorum.

Sahnedeyken en utandığınız an?

Çok utandığım bir an olmadı. Zaten biraz da utançlarımdan kurtulmak için sahneye çıkıyorum, şaka yapıyorum.

Mizah çünkü…

Haldun Taner ve Aziz Nesin okuyarak büyüdüm. Bana başka çare bırakmadılar.

Türk mizahı sizce nereye gidiyor?

Hep iyiydi mizahımız. Şekli değişiyor, tarzı değişiyor ama iyi olmaktan asla vazgeçmiyor.

En çok kime gülüyorsunuz? En son neye güldünüz?

“En çok” diye bir şey yok tabii ama kendi şakalarımı yazarken istemsizce gülüyorum, itiraf edeyim. En son Netflix’te Yasemin Sakallıoğlu’na güldüm.

Son gülen iyi güler mi?

Onu bilmiyorum ama haksızlıklara gülenlerin sonu iyi olmuyor diyelim.

Sosyal medya çağının en büyük yalanı?

Harikayız! Çok güzeliz, çok komiğiz, çok zevkliyiz, çok zekiyiz ve ruh halimiz hep muazzam!

“Çok da fifi” dediğiniz bir şey…

Kadınlar mizah yapmasın”cılar.

Bir Türk filmi karakteri olsanız hangisi olurdu?

Türkan Şoray’ın oynadığı Sultan… Perran Kutman’ın oynadığı, “Tükür çocuğum babanın suratına” diyen karakter de çok ben!

En çok güldüğünüz şarkı sözü?

Yok ki senin bir yedeğin / Kötü kedi Şerafettin / Söyle nasıl kıydın bana, hem canındım hem ciğerin.

Komedyen olmasaydınız ne olurdunuz?

Komedyen olmadan önce reklamcıydım. Sanırım oradan devam ederdim. Geri dönüşümlü komedyenim gördüğünüz gibi; meslek israf etmiyorum.