Haftalık E-Bülten
Moda dünyasında neler oluyor? Yeni fikirler, öne çıkan koleksiyonlar, en vogue trendler, ünlülerden güzelllik sırları ve en popüler partilerden haberdar olmak için haftalık e-bültenimize kaydolun.


Sanatı yalnızca ortaya çıkan bir eser değil, insanları bir araya getiren ortak bir deneyim olarak gören Yasemin Germiyanlıgil, üretim pratiğini sevgi, inanç, zaman ve tekrar kavramları üzerinden şekillendiriyor.
New York Üniversitesi’nde Stüdyo Sanatı eğitimi aldım ve lisans derecemi burada tamamladım. Daha sonra Kaliforniya’daki Otis College of Art and Design’a devam ederek heykel üzerine yoğunlaşan bir sertifika programını bitirdim. Heykel ve resim alanındaki araştırmalarımı Pratt Institute’ta aldığım derslerle sürdürdüm. Şu anda ise uzun zamandır hayalini kurduğum Parsons’ta Tekstil alanında yüksek lisans (MFA) eğitimime devam ediyorum.
Yaklaşık dokuz yıldır resim, örgü, dokuma ve heykel alanlarında çalışıyorum. Son dönemde metal malzemeyle de çalışmaya başladım. Tekstil alanındaki çalışmalarım nedeniyle bir ödül de aldım.
Kendimi çok disiplinli bir sanatçı olarak tanımlıyorum. Hiçbir zaman kendimi tek bir malzemeyle ya da sanat dalıyla sınırlandırmak istemedim çünkü her malzemenin bir fikri ifade etmek için farklı bir yol sunduğuna inanıyorum. Merak duygum beni her zaman bir disiplinden diğerine yönlendirdi. Farklı alanlar arasında özgürce geçiş yapabilmeyi çok seviyorum.
Her şeyden önce bir sanatçıyım. Sanat benim yaşam kaynağım ve üretmeden bir hayat sürmeyi gerçekten hayal edemiyorum. Dünyayı anlamlandırma, duygularımı işleme, insanlarla bağ kurma ve her zaman yanıtını bulamadığım sorulara anlam verme biçimim.
Üretim pratiğimin büyük bir bölümü sevgi, inanç, adanmışlık, zaman ve tekrar kavramları etrafında şekilleniyor. Sürekli kendimden daha büyük bir şeyin arayışındayım. Bu bazen Tanrı, bazen sevgi, bazen de yalnızca burada olmanın ne anlama geldiğini daha derinden kavrama arzusu oluyor. Sevgiyle yapılan her şeyin bir şekilde ilahi olana adandığına inanıyorum.
Sanatın insanları bir araya getirme konusunda inanılmaz bir güce sahip olduğunu da düşünüyorum. En güçlü inançlarımdan biri, sanat ne kadar erişilebilir olursa o kadar etkili olabileceği. Sanatın insanları çekindiren ya da yalnızca belirli bir kesime hitap eden bir alan olmasını istemiyorum. İnsanların sanatla rahatça ilişki kurabilmelerini, sorular sormalarını, mümkün olduğunda malzemelere dokunmalarını ve hatta kendilerinin de bir şeyler üretmelerini istiyorum.
Benim için sanat yalnızca ortaya çıkan son işle ilgili değil. Üretme eylemi, bir şeye ayırdığınız zaman ve bu süreçte kurulan bağlarla ilgili.

Ağırlıklı olarak tekstil sanatçısıyım. Bununla birlikte resim ve heykel alanında bir geçmişim var ve bu disiplinler ürettiğim her işi etkilemeye devam ediyor.
Tekstile büyük bir ilgi duyuyorum çünkü insanlığın en eski üretim biçimlerinden biri. İnsanlar binlerce yıldır liflerle çalışıyor. Bu tarihin bir parçası olurken aynı zamanda bu üretim biçimini yeni yönlere taşımaya çalışmak bana çok güzel geliyor.
Örgü, dokuma ve diğer tekstil teknikleriyle çalışıyorum. Çoğu zaman oldukça büyük ölçekli işler üretiyorum. Özellikle fiziksel, hepimizin aşina olduğu bu malzemeleri inanç, sevgi, maneviyat ve zamanla ilişkimiz gibi kelimelerle ifade etmenin neredeyse imkânsız olduğu kavramları aktarmak için kullanmak ilgimi çekiyor.
Tekstilin insan elinin izlerini taşımasını seviyorum. Büyük bir örgü ya da dokuma işe baktığınızda, ona harcanan saatleri neredeyse hissedebiliyorsunuz. Her ilmek, küçük bir dikkat ve özen eylemi. Bu eylemi binlerce kez tekrarladığınızda ise çok daha büyük bir şeye dönüşüyor.
Bunun yanı sıra boya, heykel ve son dönemde metal de dahil olmak üzere farklı malzemelerle sürekli çalışıyorum. Bu disiplinleri birbirinden ayrı görmüyorum. Hepsi aynı diyaloğun farklı parçaları.
Kesinlikle ikisinin bir birleşimi. Genellikle beni tamamen içine çeken bir duygu, soru ya da fikirle yola çıkıyorum ancak ortaya çıkacak işin tam olarak nasıl görüneceğini nadiren biliyorum.
Sanat üretimini bir tür arayış olarak görüyorum. Bazen neyi aradığımı kendim bile tam olarak bilmiyorum ama üretim sürecinin beni onu anlamaya biraz daha yaklaştıracağına güveniyorum.
Tekrar, üretim pratiğimin çok önemli bir parçası. Bir şeyi neredeyse meditatif bir hâl alana kadar tekrar tekrar yapmayı seviyorum. Kendinizi tamamen bir malzemeye adamak ve işin zamanla, gösterilen özenle gelişmesine izin vermek çok güzel.
Aynı zamanda oyunbaz kalmanın da çok önemli olduğunu düşünüyorum. Sırf ilginç göründüğü ya da sonucunda ne olacağını merak ettiğim için bir şeyler denemenin getirdiği çocuksu merak duygusunu asla kaybetmek istemiyorum. Bazen sanatı o kadar ciddi bir mesele hâline getiriyoruz ki denemenin ve keşfetmenin ne kadar keyifli olabileceğini unutuyoruz.
İşlerimin düşünsel bir derinliğe ve anlamlı bir içeriğe sahip olmasını istiyorum ama aynı zamanda eğlenceli de olmasını önemsiyorum. Oyunculuk ve maneviyatın bir arada var olabileceğine inanıyorum. Bazen en derin keşiflerin, her şeyi doğru yapma kaygısını bir kenara bıraktığımızda ortaya çıktığını düşünüyorum.
Yakın zamanda İtalya’da, Isolart Gallery ile birlikte Florence International Art Fair’de işlerimi sergiledim. Benim için gerçekten heyecan verici bir deneyimdi. Ayrıca 22 Ocak 2027’de Paris’te HOLY Gallery ile gerçekleştireceğim bir sergim ve Florida, Key West’te Jagg Gallery ile bir başka sergim olacak.
En çok heyecanlandığım projelerden biri ise ilk kişisel sergim. Nadia Egarmina küratörlüğünde, Paris Moda Haftası kapsamında 5 Temmuz 2027’de Paris’teki Alo Galerie’de gerçekleşecek.
Nadia ile sergi üzerinde yakından çalışıyoruz. İnsanlara yalnızca bakacakları nesneler sunmak yerine onları kendi dünyama nasıl davet edebileceğim üzerine çok düşünüyorum.
Serginin bir deneyim olarak hissedilmesini istiyorum. Merakı, oyunbazlığı ve etkileşimi teşvik eden; ziyaretçilerin işlerin ardındaki fikirlerle ve üretim süreçleriyle bağ kurabildiği bir ortam yaratmakla ilgileniyorum.
Bir anlamda hayatımın iki önemli yönünü bir araya getirmeye çalışıyorum: kişisel sanat pratiğimi ve CRYCLE’ın topluluk merkezli felsefesini. Bu iki dünyanın nasıl bir araya geleceğini görmek için gerçekten heyecanlıyım.
CRYCLE’ı yakın arkadaşım Chloe Merry del Val ile birlikte başlattım. Chloe bir müzisyen, ben ise görsel sanatçıyım. İkimiz de yaratıcılığa ve insanları bir araya getirmeye büyük bir sevgi duyuyoruz.
Bu fikir, insanlara sanatın gündelik yaşamın bir parçası olmasının nasıl bir his olduğunu göstermek istememizden doğdu. İnsanların alışılmış rutinlerinden uzaklaşabilecekleri, birkaç saatliğine günün stresini geride bırakabilecekleri ve yalnızca bir şeyler üretmenin keyfini çıkarabilecekleri bir alan yaratmak istedik.
New York’un farklı mekânlarında ve kendi evlerimizde samimi buluşmalar düzenliyoruz. Müzik, resim, çizim, yemek, sohbet ve her türlü yaratıcı deneyim bu buluşmalarda doğal bir şekilde bir araya geliyor.
Her hafta insanların daha önce aşina olmadıkları bir malzemeyi deneyimleyebilecekleri bir sanat atölyesine liderlik ediyorum. Bazen seramik yapıyoruz, bazen tuval üzerine resim çalışıyoruz, bazen de evde hazırladığım boyalarla özgürce çizim ve resim yapıyoruz.
Benim için önemli olan, birinin güzel ya da teknik açıdan etkileyici bir iş ortaya koyması değil. Önemli olan, kendini deneyecek kadar rahat hissetmesi. Bir buluşmaya kendisinin yaratıcı olmadığını söyleyerek gelen birinin, kısa süre sonra yaptığı işe tamamen kapıldığını görmek beni çok mutlu ediyor.
Ayrıca diğer sanatçılar, müzisyenler, komedyenler, şefler, tasarımcılar ve giyim markalarıyla iş birlikleri gerçekleştiriyor; onlara çalışmalarını paylaşabilecekleri ve yeni kitlelerle bağlantı kurabilecekleri bir alan sunuyoruz.
Sanata yaklaşımımı biraz farklı kılan şeylerden birinin, insanların bir sanatçının yaşamını ve zihnini içeriden deneyimlemelerini gerçekten istemem olduğunu düşünüyorum. Sanatçıyla izleyici arasında bu kadar büyük bir mesafe olmasını istemiyorum.
CRYCLE hem kişisel hem de sanatsal açıdan benim için pek çok kapı açtı ve zamanla sanat pratiğimin çok önemli bir uzantısına dönüştü. Özünde yaratıcılığı daha erişilebilir kılmak ve New York’un yaratıcı topluluğunu birbirine daha da yakınlaştırmakla ilgili.

Beni en çok heyecanlandıran şey mutlaka tek bir iş birliği değil; yaratıcı insanları aynı odada bir araya getirdiğinizde kendiliğinden ortaya çıkan beklenmedik bağlantılar.
Birisi buluşmalarımızdan birine hiç kimseyi tanımadan gelebiliyor ve gecenin sonunda kendini bir müzisyenin yanında resim yaparken, bir tasarımcıyla sohbet ederken ya da kendi alanından tamamen farklı bir alanda çalışan biriyle fikir alışverişinde bulunurken bulabiliyor. Bu anları seviyorum çünkü her şey çok doğal gelişiyor. Kimseye iletişim kurması ya da iş birliği yapması için baskı uygulanmıyor. İnsanlar yalnızca ortak bir deneyimi paylaşıyor ve bundan çok güzel bir şey doğabiliyor.
Chloe ile birlikte çalışmak da benim için son derece anlamlı. Farklı sanat disiplinlerinden geliyoruz ancak yaratıcılığın insanların birlikte deneyimleyebileceği bir şey olması gerektiğine dair ortak bir inancı paylaşıyoruz. Müziğin, görsel sanatların, yemeğin, performansın ve sohbetin aynı mekânda nasıl bir arada var olabildiğini görmek bana büyük ilham veriyor.
Sanırım CRYCLE’da en çok sevdiğim şey de bu. Bu buluşmalarda ne olması gerektiğini belirlemeye çalışmıyoruz. İnsanların kendilerini özgürce ifade edebilecekleri, bağlantı kurabilecekleri ve belki de aradıklarını bile bilmedikleri bir şeyi keşfedebilecekleri bir ortam yaratıyoruz. Bence sanatın yapabileceği en güzel şeylerden biri de bu.