Modada Yer Değişimi

Polimoda seminerinin verildiği Bowery'deki New Museum'un çatı katından bir mağazara

Bowery'deki New Museum'un çatı katından masmavi gökyüzü Manhattan'a kadar uzuyor. İçeride, bembeyaz duvarlar; İtalya, Amerika ve İngiltere'den gelmiş sekiz konuşmacı. Polimoda Institute of Fashion Desing & Marketing (Polimoda Moda Tasarımı ve Pazarlaması Kurumu) verdiği seminerin adı "Modada Yer Değişimi".

"Bu paneli modanın ve moda eğitiminin geleceği hakkında konuşmak ve öğrencilerimiz için istediğimiz bir geleceği göstermek için organize ettik." diye anons etti Danilo Venturi, Polimoda'nın dekanı. "Moda büyüsü, ilham verici konuşmalar ilgi odağımız."

Bende Paris Polimoda Strateji ve Vizyon Platformu'nun müdürü Linda Loppa tarafından yönetilen sekiz panelistten biriydim. Amaç moda dünyasındaki değişiklikleri analiz etmek ve eğitimin bu değişikliklere nasıl ayak uyduracağı hakkında konuşmak.

Polimoda semineri yöneticisi Linda Loppa, arkada Aimee Song 

"Konu eğitimi değişen zaman için tekrardan tasarlamak. Moda başka endüstrilerde çalışan yaratıcı insanları bir araya getirme gücüne sahip." diyor Loppa panelin farklı "iletişimci"lerden oluştuğunu anlatarak. Bunlardan biri benim, biri de Instagram hesabında 4.1 milyon takipçisi olan iç mimar Aimme Song. Bizimle beraber panelde Julie Gilhart, Rio Uribe (Gypsy Sport markasının kurucusu), Sarah Kozlowski (CFDA Eğitim ve Gelişim Müdürü), Burak Çakmak (Parson Tasarım Okulu New York Dekanı) ve Fabio Piras (Saint Martin Moda Kurs Müdürü).

Konuşmalar konunu asıl odak noktasına döndü: "Star tasarımcılara endüstrinin hala ihtiyacı var mı?". Bu konuşmanın başlangıcı oldu ve Danilo Venturi, Fabio Piras ve Burak Çakmak gibi elit üçlüden yorumlar gelmeye başladı.

Polimoda panelistleri soldan: Danilo Venturini, Burak Çakmak, Rio Uribe, Julie Gilhart, Suzy Menkes, Linda Loppa, Aimee Song, Fabio Piras

Bir tasarımcıya star statüsünün verilmesi ilginin artmasını ve daha geniş bir müşteri listesine ulaşımı sağlıyordu. Fakat büyük markalar için asıl evrim kendileri için heyecan yaratmaları. Ne kadar tasarımcının kendi markası olsa da, ileriye itmeleri çok nadir oluyor.

Rio Uribe artık moda endüstrisinin kurallarını görmezden geldiğini ve tamamıyla özgür bir modayı desteklediğini dile getirdi. "Fakat kendimi hiçbir zaman bir aktivist olarak görmedim. 2000'li yılların başında satıcı olarak çalıştım fakat endüstrideki yerimden önce bu ortamdaki farklılık eksikliğinin farkına vardım" diyor tasarımcı.

Sarah Kozlowski CFDA+, kendi "görsel yetenek laboratuvarı" ve programda 30 farklı üniversiteden mezunlar varken hem eğitim hem de endüstri ortağı olmanın öneminden bahsetti.

Suzy Rio Uribe ve Julie Gilart ile 

Ben, varolan bir markaya dinamik bir yeni tasarımcı getirmenin 20 sene içerisinde değiştiği hakkında konuştum. Yaşlanan moda evleri kendilerine can katmak için yeni yollara başvurmak zorunda kaldı. Dolayısıyla 1996'da John Galliano'nun Christian Dior'a bilerek getirilmesi endüstri tarafından tekrarlanan bir hareket oldu ve Alexander Mcqueen'in Givenchy'e, Tom Ford'un da Gucci'ye geçmesini sağladı.

Fakat bu zorla yapılmış durum kaçınılmaz bir şekilde kısa ömürlü oldu ve moda evleri bir zamanlar bu karizmatik tasarımcılar tarafından yükseltilirken birden tasarımları kendilerinin yapabileceğini anladılar. İyi okulların en iyi öğrencilerinin moda evleri tarafından kapılması ve ceza gibi bir hızda çalıştırılmaları hakkında kendi endişemi dile getirdim.

Linda Loppa, Sarah Kozlowski ve Julie Gilhart 

Barney's mağazasının eski alıcısı olan Julie Gilhart sadece tasarımcıların değil fakat müşteri profilinin de değiştiğini söyledi. Her şey değişiyor, ticaretin yönetilme şekli değişiyor ve tabi ki dijital satışlar. Genç yaratıcılar bugün her şeye ulaşıma sahipler, böylece evde tek başına bir çocuk bir koleksiyon yapabilir ve 12 yaşında sosyal medyada ünlü olabilir! Julie bu ultra-genç tasarımcıların "sıkılmayı öğrenmeleri" gerektiğini söyledi ve birden hatırladı ki Alber Elbaz ona 8 sene boyunca Geoffrey Beene'nin asistanı olarak çalıştığını ve eğlenceli olmadığını söylediğini hatırladı.

Suzy Aimee Song ile 

Linda Loppa durumu şu cümleyle özetledi: "Tasarımcı profili değişti, tüketici davranışı değişti, tasarımın ritmi değişti - peki biz bu küresel problemlere eğitim programlarında nasıl parmak basabiliriz?"

Danilo Venturi ana noktanın toplum tarafından yapılan "konuşmalardan" kaynaklandığına inandığını söyledi. "Dergiler eğiticiler olmak istiyor ve ders vermeye başlıyor ve profesyonel okullar dergi başlatıyorlar. Ne zaman bir konuşma olsa bir konudan kopma oluyor. Tasarımcılara "Yaratıcı Müdürü" diyoruz bu da onların çizmeyi ve tasarlamayı bilmediği anlamına geliyor. Stilist-tasarımcılar da çizip, koleksiyon yapmıyorlar. Bu yüzden lüks sektöründe özellikle birisinin bu işi yapması lazım. Bu benim duyurum: Hep beraber nasıl yapılacağını öğrenelim."

Farklı bir seyirci topluluğu bir araya geldi seminerde, aynı anda birçok moda evi tasarımcı değiştiriyor

Fabio Piras Danilo Venturi'yle hemfikir. "Tahrik edici gelebilir fakat basit kalemin kullanımında ustalaşmamız lazım. Evet, üniversiteye gitmenize gerek yok moda için ama bunun bir süreci var; bir şey üretmek için bir tasarımcıya ihtiyacınız var, bir vizyon için, bir yaratıcı bağımlılık için ve acımasızlık için. Elbise yapmayı bilmeden sonsuz kumaş kesemezsiniz bir elbise yapmak için ve sonra o elbisenin resmini çekip tanıtamazsınız. Bu kültür beni korkutuyor çünkü Instagram hesabınıza tamamıyla yalan bir resim koyabilirsiniz."

"Sonuç olarak moda eğitimi kendinizi bulmanızı sağlar ve moda dünyasına aniden nasıl gireceğiniz hakkında endişe duymanızı engeller." diye önerdi Burak Çakmak. "Mavi gökyüzüne bakarken yeni teknikler öğrenmek önemli olan, fakat en önemlisi ait olduğunuz toplum, yeni fikirler elde etmek, yeni insanlar, bir şeyi yapmak için her gün yeni bir yöntem bulmak. Bir döngünün içinde olmak değil konu fakat okulunuzun dört senesi boyunca yeni döngüler yaratabilmek." 

New York'taki New Museum'da Polimoda Paneli

Çeviren : Beril Şahin