Özge Gürel: “Acıların ve Mutlulukların Evrensel Olduğuna İnanıyorum”

Son dönemde peş peşe farklı projelerle gündemdesiniz. Bu yoğunluk size nasıl hissettiriyor? İçinde bulunduğunuz dönemi nasıl tanımlarsınız? 

Üretiyor olmak, bir sürecin parçası olmak bana her zaman iyi hissettiriyor. Yeni insanlar tanıdığım, bambaşka hikayelerin içine girdiğim ve yeni şeyler öğrendiğim bir dönemdeyim. Hem kendime hem de hayata dair keşfedecek çok şey bulduğum bir süreçten geçiyorum.

İzleyicinin sizi romantik komedilerle özdeşleştirdiği rollerden, savaşın ortasında geçen bir hikâyenin başrolüne uzanıyorsunuz. Bir oyuncunun kendisiyle özdeşleşen imajı kırması mı daha zor, yoksa izleyiciyi o yeni dünyaya ikna etmesi mi?

İlk anda aklıma gelen cevap, özdeşleşen imajı kırmak diyebilirim. Seyirci sanıldığı kadar önyargılı değil, aksine çok daha açık fikirli. Onların önceliği hikâyeye inanmak ve bence en doğrusu bu. Ancak işin derinine indiğinizde, bu imajı kırmak zorunda kalmanız da ilginç. Oyunculuğu kategorize etmek, türlere ayırmak bana kalırsa oldukça garip bir önyargı.

“44” filmi, Azerbaycan’ın 44 günlük savaşını konu alan, tarihsel bir hikâyeye sahip. Türkiye ve Azerbaycan arasındaki tarihsel ve kültürel bağları merkeze alan bir proje. Böyle gerçek bir olaydan beslenen bir filmde yer almak sizi nasıl etkiledi? 

Süreci bizzat yaşayan insanlarla bir arada olmak benim için oldukça duygusal bir deneyimdi. Çekimlerimiz uzun bir süre devam etti ve bu süreç bana çok kıymetli bağlar kazandırdı. Duyguların, acıların ve mutlulukların evrensel olduğuna inanıyorum. Bu ortak hikâyede de bunu çok güçlü bir şekilde hissediyoruz.

Canlandırdığınız Zeynep’in hikâyesi, hayatın en beklenmedik anlarında bile insanın tutunacak bir şey bulabildiğini gösteriyor. Sizce insan, her şeyin belirsizleştiği zamanlarda kendine güç verecek şeyi nasıl buluyor?

Aslında aradığınız şeyi tam olarak içinizde buluyorsunuz; bunu size kimse veremez. Bazen tüm hayatınızı önünüze koyup “Şimdi nereden devam etmeliyim, hatta devam etmeli miyim?” diye soruyorsunuz. Bu soruların yanıtlarını kendiniz bulmalısınız. Çünkü inandığınız ya da güvendiğiniz şeyler yıkılabilir; dışarıda bulduğumuz hiçbir şeyin güvencesi yok. Ama kendi içinize döndüğünüzde o gücün nerede olduğunu bir kez keşfederseniz, bir sonraki belirsizlikte ayağa kalkmanız çok daha kolay olur.

Fotoğraf: Ertuğrul Taban

Bazı hikâyeler, insanın kendi hayatında hiç karşılaşmadığı durumları anlamasına yardımcı olur. Filmin seyircide nasıl bir düşünce ya da duygu bırakmasını isterdiniz?

Bazı fedakârlıkların karşılığını hiçbir zaman ödeyemeyiz. Tarihsel olarak da bu böyle; birileri bizim bugünümüz için çabaladı, emek verdi. Bu yüzden kıymetini bilmeli ve  gerektiğinde bizden sonraki nesiller için elimizden geleni yapmayı kendimize borç bilmeliyiz.

Azerbaycanlı oyuncu İbrahim Çingiz’le ilk kez aynı projede buluştunuz. Birbirinizin oyunculuğunu tanımak ve aynı hikâyenin içinde ortak bir dil yakalamak nasıl bir deneyimdi?

İbrahim inanılmaz çalışkan ve çok yetenekli bir oyuncuydu. Ayrıca çalışması, beraber üretmesi keyifli bir insan. Duygular hikayede önceliğimizde. O yüzden ortak dil konusunda zorlanmadık, hikaye zaten bize yeterli malzemeyi verdi.

Çekimleri bir yıl süren ve farklı şehirlerde gerçekleştirilen büyük ölçekli bir yapımda bulunmak, alışık olduğunuz set deneyimlerinden nasıl ayrıştı? 

Özellikle ana akımda, bir şeyleri yetiştirme telaşı zaman zaman yorucu olabiliyor. Burada ise bir oyuncu olarak duygularımı yönetebilmek için kendime yeterli alan bulduğumu hissettim. Hepimiz hikâyeye çok fazla dahil olduk; sahneler öncesinde yönetmenlerimle ve diğer oyuncularla uzun uzun konuştuk. Bu süreç de kendimi oldukça iyi hissetmemi sağladı.

Rol aldığınız diğer film “Medeni Haller” günümüz ilişkilerini ve evlilik fikrini mizah üzerinden ele alıyor. Sizce bugün ilişkilerde en çok neyi karmaşıklaştırıyoruz? 

İletişimi hem zorlaştırıyor hem de karmaşıklaştırıyoruz. Oysa her şey iki taraf için de çok daha kolay olabilirdi.

Fotoğraf: Karl Dagher

Aylin gibi kontrolü elinde tutmayı seven bir karakteri canlandırmak sizin için nasıl bir deneyimdi? Sizce insanın kendi duygularından kaçması mı, onlarla yüzleşmesi mi daha zor?

Yüzleşmek daha zor gibi görünse de sanırım asıl zor olan kaçmak. Yüzleşmek hızlı ve acılı bir yöntemken kaçmak, bizi yavaş yavaş tüketen ve bu süreçte yeni yaralar açan bir yol. Aylin de kendini sabote eden ama bunu kendini korumakla karıştıran bir karakter. Tam da bu nedenle, kendisi için çok daha acı verici olan kaçmayı seçiyor ve bu tercih, içinde bulunduğu durumu giderek daha da zorlaştırıyor.

Bir yanda evlilik ve ilişkiler karşısında mesafeli duran Aylin, diğer yanda savaşın ortasında hayata tutunmaya çalışan Zeynep… Bu iki kadının hikâyesi, kadınların kendi hayatlarına dair seçimleri ve güçlü olma biçimleri üzerine size ne düşündürdü?

Acıları yarıştırmak ya da kıyaslamak mümkün değil; mutluluklar ve hayaller için de aynı şey geçerli. İkisinin de gerçekliği birbirinden çok farklı ve kendi gerçeklikleri içinde karşılarına çıkanlarla mücadele etmek zorundalar. Üstelik bunu yaparken ellerindekinin en iyisini yapmak durumundalar. Çünkü ikisinin de hayatına dokunup her şeyi bir anda değiştirecek sihirli bir değnek yok.

Bakü’deki “44” galasının ardından El Gouna Film Festivali için Mısır’a gidiyorsunuz. Sinemanın farklı ülkelerde ve kültürlerde kurduğu bağları deneyimlemek, oyuncu olarak bakış açınızı nasıl besliyor? 

Müthiş bir yolculuk. Hikâyelerin peşinden giderek bambaşka yolları deneyimlemek ve her yolculuğun sonunda sinemanın gücüne yeniden hayran olmak… Söz konusu hikâye anlatıcılığı olduğunda yerin ya da zamanın hiçbir önemi yok; geriye kalan tek gerçek, hikâyenin kendisi ve size hissettirdikleri.

Fotoğraf: Ertuğrul Taban